صاحب اين حالت سزاوار آن « 1 » است كه صدّيق ناميده شود . و داخل است در صدق تقوا ، و در تقوا ورع ، و در ورع ، عفّت از براى آنكه عفّت عبارت است از امتناع از مقتضاى شهوت و بَس ، پس ثابت شد كه خوف اثر در اعضا مىكند به بازداشتن آنها از معصيت و اقدام نمودن بر طاعت . فصل [ عمل كردن با امّيد افضل است از عمل كردن با خوف ] بدان كه عمل كردن با امّيد افضل است از عمل كردن با خوف از براى آنكه نزديك‌ترين مردم به خدا محبوبترين ايشان است به حقّ و محبّت به سبب امّيد غالب مىشود . و از براى اين است كه مرغّبات در رجا و حُسن ظنّ به خدا وارد شده خصوصاً هنگام مردن ، خداى عزّ وجلّ در قرآن مجيد فرموده : « يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ » « 2 » يعنى اى بندگان من كه به معصيت كردن ستم بر خود كرده‌ايد ! از رحمت من مأيوس مباشيد « 3 » ، به درستى كه خداى عزّ وجلّ جميع گناهان را خواهد آمرزيد و خدا بسيار آمرزنده و بسيار رحم كننده است . پس اصل مأيوس شدن را حرام گردانيده . و نيز فرموده : « إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِلنَّاسِ عَلى ظُلْمِهِمْ » « 4 » يعنى به درستى كه خداى عزّ وجلّ صاحب آمرزش است از براى مردمان بر ستمهايى كه به خود كرده‌اند . و گروهى را سرزنش كرده و فرموده : « وَ ذلِكُمْ ظَنُّكُمُ الَّذِي ظَنَنْتُمْ بِرَبِّكُمْ أَرْداكُمْ » « 5 » يعنى اين گمان بدى بود كه به خدا برده بوديد و اين شما را هلاك كرد . و نيز فرموده : « وَ ظَنَنْتُمْ ظَنَّ السَّوْءِ وَ كُنْتُمْ قَوْماً بُوراً » « 6 » يعنى گمان بد به خدا برديد و شما جمعى هستيد كه « 7 » هلاك گرديده‌ايد .

--> ( 1 ) . m - آن . ( 2 ) . زمر : 53 . ( 3 ) . مباشيد / a نباشيد . ( 4 ) . رعد : 6 . ( 5 ) . فصّلت : 23 . ( 6 ) . فتح : 12 . ( 7 ) . s - كه .